< Home
• Archief
• Nieuwsbrief
 

Dierenliefhebster filmt voor goede doel Bussumse ‘Dian Fossey’ terug uit Thailand

De Gooi en Eemlander, Vrijdag 4 juli 2003

Bussum – Filmmaakster Marika Hartog (30) was onlangs drie weken in Thailand om te filmen in opdracht van de stichting IMWART (International Mobile Wild Animal Team). Ze maakt er een opname van een gibbonopvang, een opvang voor tijgers en heimelijke beelden van de wekelijkse ‘vogeltjesmarkt’ in Bangkok. Daar worden niet alleen illegaal tropische vogels of aapjes verhandeld, maar er kunnen ook tijgers worden besteld. "Je snapt het niet", zegt de dierenliefhebster uit Bussum.

"Ik heb een tijger gezien die krom gegroeid was en half blind omdat het dier alleen rijst te eten kreeg. Ik heb op de markt een nest beo’s gezien die worden verhandeld en aapjes van wie de moeder uit de boom is geschoten. Mensen vinden ze zielig. Maar een gibbon is een mensaap die – bij mensen thuis opgevoed – denkt dat hij een mens is. Op een gegeven moment wordt zo’n dier dan lastig en wordt het weggedaan. Dan sterft het van de heimwee of de aap kwijnt weg in een kooi", vertelt de Bussumse. "Terug naar de natuur kan hij niet meer, daarvoor is hij te aangepast."
Op het gevaar af voor ‘watje’ versleten te worden zegt de Bussumse amazone en bezitter van katten ‘altijd al met dieren bezig geweest te zijn’. "Dit klinkt zo oubollig." Ze mag echter nog steeds graag kijken naar zenders als Animal Planet of National Geographic. "Ik ben een bewonderaarster van Dian Fossey die vroeger in haar eentje het oerwoud in trok om gorilla’s te filmen. Of van Jane Goodall die in Oost-Afrika voor chimpansees opkwam. "Beide vrouwen kregen in de jaren zestig veel publiciteit. Het levensverhaal van Fossey werd zelfs met Sigourney Weaver verfilmd als ‘Gorilla’s in the mist’. Ze zijn Marika’s grote voorbeelden.
De Bussumse deed haar ervaring op bij Libra films in Hilversum. Dit bedrijf werkt in opdracht van reisorganisaties en maakt vooral de promotievideo’s en dvd’s die bij reisbureaus te koop zijn. Als assistente van een cameraman reisde ze de hele wereld rond, vooral naar toeristisch populaire gebieden in Noord-Amerka, Noord- en Zuid-Afrika en Europa. "Ik regelde van alles, zorgde ervoor dat mensen niet in beeld liepen dat de politie niet moeilijk deed. Vooral in Egypte is de politie corrupt en moet je geld betalen als je overheidsgebouwen filmt. Met onze grote professionele Sony-camera van vijftien kilogram vielen we op. Ik filmde met een klein digitale videocamera en daardoor dachten ze dat we toeristen waren, terwijl de kwaliteit van die camera goed genoeg is voor tv." Al doende leerde ze bij Libra Films monteren, scripts schrijven en regisseren. Haar ‘vuurdoop’ kwam toen ze met een collega in dierentuin Artis mocht filmen vanwege een opdracht rond het 150-jarig jubileum. "Een ervaren cameraman leerde mij dat je door sterk in te zoomen op de dieren in een kooi de tralies of het gaas niet meer zo ziet."
Artis bleek de opmaat voor Thailand. "In de Bussumse tapasbar waar mijn vriend en ik werken, speelde een band. Een van de Bandleden was Marc Maassen die enkele jaren geleden gelden IMWART heeft opgericht. Toen ik hoorde dat hij zich veel met ‘wildlive’ bezig hield, spitste ik m’n oortjes. We raakten in gesprek, dat was in oktober. Hij had wel foto’s maar geen echt filmmateriaal. In mei, juni ben ik in zijn opdracht door Thailand gereisd. De tickets werden betaald, evenals een deel van de onkosten. "Stichting Aap in Almere en Libra Films hebben een bijdrage geleverd.
In Thailand kreeg Marika gezelschap van een Thaise medewerkster van IMWART. Een van de dingen die de Bussumse te doen stonden, was het vertrouwen opbouwen. "Op zich hadden ze niet al te goede ervaringen met ploegen uit het buitenland. Die filmen daar hoe zielig de dieren er in kooien zitten. Het zijn slachtoffers van illegale handel, voormalige huisdieren of gewonde beesten. Marika bezocht verschillende doelen die door IMWART worden gesteund. Zoals Krabokkoo, waar voornamelijk gibbons worden opgevangen, en ook makaken (een apensoort), vogels en beren verblijven. En ze filmde er een opvangcentrum voor tijgers, wilde katten, herten en luipaarden. "Tijgers worden er gefokt. Er zijn er nog maar vijfhonderd van. Ze worden gejaagd voor het maken van afrodisiacum (liefdesmiddeltjes). De wolkenpanter wordt gejaagd voor zijn vacht of wordt als illegaal huisdier gehouden.
"Met haar contactpersoon bracht ze ook een bezoek aan de weekmarkt waar illegale dieren verhandeld worden. "Ik had graag een inval van een ‘rescue-team’ mee willen maken, maar daar waren op dat ogenblik niet genoeg politiemensen voor beschikbaar. Ze vertelden me wel door een tip een partij gordeldieren uit Maleisië te hebben onderschept die bestemd was voor de Chinese keuken."
Op de markt werd Marika in de gaten gehouden door ongure types. "Daar durfde ik alleen zo te filmen dat het leek alsof ik m’n camera gewoon in de hand hield. Als je geld en een foto van een tijger toont, snappen ze dat je er een wilt bestellen.
Waarom de politie niet optreedt? Het is voor hen dweilen met de kraan open."
Anders dan in Afrika beseffen veel mensen in Thailand nog niet de nood van bedreigde diersoorten. IMWART richt zich daarom op de bewustwording over de omstandigheden waarin veel dieren leven, zowel in het wild als in gevangenschap. "Als er Zuid-Afrika iets met een olifant aan de hand is, stormt iedereen er op af om te helpen. In Thailand niet. Daar hebben ze geen dierartsen zoals hier. De directeur van een opvangcentrum vertrouwde me toe dat hij niet zou weten met hoeveel verdovingskogels hij een losgebroken tijger zou moeten schieten. Te weinig zou mensenlevens kosten, bij te veel zou het dier zelf streven. Aan de andere kant lopen er ook bewakers rond met mitrailleurs. Vaak vinden stropers het gemakkelijker een tijger uit een kooi te pakken dan in het wild."
Van hulp van buitenaf moeten de Thais niet al te veel hebben. De Bussumse hoorde er het verhaal van Nederlandse studenten diergeneeskunde die op een opvangcentrum zouden komen uitleggen hoe je dieren moest verzorgen, verbanden en hechtingen aan moest brengen. "Dat hebben ze één dag gedaan. Voor de rest hebben ze bloedonderzoek gedaan bij gibbons om te kijken of er verschillende ondersoorten zijn. Dat vonden ze veel interessanter dan om te helpen."
Marika’s film beoogt zowel Thais publiek te bereiken als Nederlandse kijkers te trekken. "Mijn contactvrouw heeft op een school in de stad gevraagd hoeveel kinderen er ‘bush-meat’ eten (vlees van dieren uit het bos, red.), zoals civetkat. Dat waren er drie. Maar op een schooltje in het bos staken alle kinderen hun vinger op. Op scholen moeten ze daar leren dat ze die dieren gewoon in het bos houden. Hier dient mijn film ter informatie en voor sponsorwerving. "Zo wordt de film gebruikt als aankleding van muziekfestivals die jaarlijks in Bussum en Hilversum voor het goede doel worden georganiseerd.
Marika is deze week begonnen aan de montage. De film zal een lengt krijgen van zes á zeven minuten.
"Wat ik daarna ga doen? Als freelance filmmaakster hoop ik op nieuwe opdrachten in deze richting."

> naar boven